Een markant gebouw, daar op de hoek van ’t Mertveld. Een halfronde achterwand, sierlijke belijning, driehoekige omlijsting, een trapje ter rechter- en een trapje ter linker zijde die toegang gaven tot het verhoog waarop en waarmee de harmonie en andere muziekgezelschappen het podium kregen, dat ze ongetwijfeld verdienden, met tegenover zich het dankbaar Gemerts publiek. Natuurlijk was er wel enige concurrentie van de fameuze bioscoop “Luxor” die de dorpse Molenstraat op de dagen dat er een voorstelling was omtoverde in het Gemertse Broadway, en ook waren er een paar cafe’s die trots konden wijzen op een zaaltje met toneel. Toch, met wat goede wil, zou je voor wat betreft de periode eind jaren ’30 tot eind jaren ’50 de Kiosk het culturele centrum van Gemert kunnen noemen.Gebouwd in het voorjaar van 1936-burgemeester Phaf legde de eerste steen en deed dat volgend het krantenbericht van 30 mei van dat jaar zo ‘dat zelfs de aannemen dat niet verbeteren kon”, heeft dit eigenaardige en toch zo vertrouwde gebouw haar plaats in het dorpsleven ingenomen. Vertrouwd? Jawel, kijk maar eens naar de populaire Philips luidsprekers uit die tijd. De kiosk was ook een luidspreker, met genoeg bereik voor het hele Mertveld.
En och, de dorpsjeugd van weleer had ook zo haar reden om deze kleine cultuurtempel regelmatig met een bezoek te vereren. Je kon er schuilen voor een stevige regenbui, op een hete, zomerse dag was het er lekker koel, maar het allerbelangrijkste was toch wel het ijzeren deurtje dat onder, aan de linkerzijde van het gebouw, toegang gaf tot de catacomben van de kiosk. Daar werden de stoeltjes voor de muzikanten opgeslagen en daar was ook de toegang tot de eeuwenoude vluchtgang van het kasteel-dacht de jeugd en trouwens ook menige volwassene. Wat vallend puin en wegschietende ratten ontwijkend, zou je zo naar de Eendracht, de melkfabriek, een kilometer verderop kunnen wandelen. Met een goeie lantaarn en stevig bukkend, dat wel, want het was maar een laag en donker ‘genkske’.
Ergens eind 1967, begin 1968 werd de kiosk afgebroken. Waarom? Hield het de vooruitgang tegen? Had het zijn functie verloren? Maar welke functie dan, het was toch multifunctioneel?
Vraag maar aan de 50-plussers onder de Gemertenaren. Die vinden het nog steeds ‘zeunt’ “’t war in ieder geval skonner as dien bras die t’r naw sti”, is het besliste eindoordeel van iedere autochtoon die de kiosk uit eigen herinnering voor ogen kan toveren.